....به نام آن که دوستی را بنیان نهاد....

راست  میگن که مردونگی مرده. راست میگن که غیرت شده افسانه. راست میگن که ما آدما ............

دیروز توی اتوبوس نشسته بودم تا حرکت کنه. صدای بحث زن و مردی رو شنیدم. مثل همه آدما سرم به طرف صدا برگشت. زن و مرد بسیار جوانی سوار اتوبوس شدند. دختر سه یا چهار ساله ای بغل زن بود. زن و مرد هنوز بحث میکردند. تقریبا همه ی آدمایی که سوار اتوبوس بودند بهشون نگاه میکردند. ولی نگاه من به دخترکی بود که چشمای قشنگش پر از اشک بود و قطره اشکی نمی ریخت.  نگاهش با آدم حرف میزد. نمیتونستم بیشتر از چند ثانیه تو چشماش نگاه کنم من ازش خجالت میکشیدم. اون بی بهانه به من نگاه میکرد نگاهش فقط غم داشت. بحث زن و مرد شدت گرفت و به دعوا تبدیل شد دعوایی که به خاطر هیچ و پوچ بود. از حرفاشون نمیشد بفهمی که به خاطر چی دارن دعوا میکنن. هر دفعه یه چیزی میگفتند و بحث میکردن. زن قصد داشت که بحث رو تمام کنه ولی مرد ادامه میداد. ولی ناگهان مرد  توی گوش زن زد . همه بهت زده نگاهشون میکردند.

 این بار زن چادرش رو توی صورتش کشید و آهسته شروع  به گریه کردن کرد. زن رو روی صندلی خالی کنار من نشاندیم و مرد هم بی تفاوت به جلو اتوبوس رفت و روی صندلی نشست. دلم میخواست دهنم رو باز کنم و هرچی از دهنم میاد بیرون بهش بگم ولی دیدم بعضی از آدما حتی ارزش ندارن که ناسزا بهشون بگیم. به دختر کوچکشون نگاه کردم اونم داشت نگاهم میکرد. زن گریه میکرد و زیر لب چیزی میگفت. هیچکس جز من نمی فهمید که اون چی میگه. اون مرگش و از خدا میخواست. میگفت خدایا مرگ منو زودتر برسون تا توی این عشق بیشتر از این تحقیر نشم. دستمالی بهش دادم که اشکاشو پاک کنه. دستمال و گرفت و گفت: قدر زندگی خودت رو بدون. من رو عشق سر پا نگه داشته ولی نمیدونم عشق شوهرم کجا رفته. اینقدر دوستش دارم که نمی تونم ترکش کنم به خار همین مرگم رو از خدا میخوام.

اشک توی چشمام رو نذاشتم کسی ببینه. دوباره نگاهی به دختر معصوم انداختم. بهش لبخند زدم ولی جواب لبخندم اشکی بود که روی گونه اش چکید.

یعنی میشه به مردی که توی توی اتوبوس جلوی چشم همه میزنه توی گوش همسرش  گفت مرد؟؟؟؟؟؟ همسری که عاشقانه شوهرش رو دوست داره. به خودشون میبالند که مردیم و غیرت داریم  ولی افسوس که .......

پ.ن:

نمیدونم چرا ولی اون لحظه یادم افتاد به حرف بزرگ ترا که میگن عشق همه چیز نیست وقتی گرسنگی بکشی، عاشقی یادت میره.

 ولی من اینطوری فکر نمی کنم. اگه عشق واقعی باشه هیچ چیز نمی تونه اونو از بین ببره. ما این روزا عشق رو درست تعبیر نکردیم . فکر میکنیم همین که به کسی میگیم دوستت داریم  یعنی دوستش داریم ولی این درست نیست.

یادمون میره که عشق مقدسه. قلب آدم نمیتونه همزمان عاشق چند معشوق باشه. البته منظورم معشوق زمینیه.  اگه قلبی تونست جایگاه چند معشوق باشه مطمئن باشید اونا هیچکدومشون عشق نیستن و چیزی جز هوس نیست. چیزی جز وابستگی کوتاه مدت نیست و چیزی جز دلبستگی زودگذر نیست.

عشقی که امروز هست و فردا نیست و شاید دوباره روز دیگه ای باشه عشق نیست. اگه عشق باشه  هر لحظه بیشتر از لحظه قبل توی وجود آدم احساس میشه. ما فکر میکنیم عاشقیم. ولی افسوس که اشتباه میکنیم.

به چه راحتی به کسی میگیم دوستت داریم و تمام تلاشمون رو میکنیم که اون رو هم عاشق خودمون کنیم ولی خودمون هم میدونیم دوست داشتنمون واقعی نیست. فقط حرفه. عشقمون فقط شعار. آه........

به چه راحتی کسی رو به عشق خودمون امیدوار میکنیم و اون لحظه دلمون رو به چند نفر دیگه هم دادیم. این یعنی تظاهر به عشق و محبت. این یعنی خیانت به احساسات. این یعنی نادیده گرفتن چیزای مقدس.

دست کسی رو طلب میکنیم و میگیم ما عاشقیم ولی تا حالا دست چند نفر و به عنوان معشوق گرفتیم  و بعد مدتی ............

وقتی توی ابراز کردن عشقمون صادق نیستیم. وقتی عشقمون واقعی نیست چه طور میتونیم انتظار داشته باشیم که طرفمون بهمون اعتماد کنه و متقابلا به ما احساس خاصی داشته باشه...

ما آدما نمی خواهیم  بفهمیم که هر دلی ارزش داره ،هر آغوشی مقدسه و هر عشقی باید پاک باشه. عشق که بازیچه ما نیست.

قلب هر آدمی باید مال یه نفر باشه مال کسی که مطمئن باشی و ایمان داشته باشی از خودت بیشتر مراقبشه و از خودت بیشتر دوستش داره. شکست سخته و باید بدونی که وقتی به چیزی ایمان نداری نذار شروع بشه و اتفاق بیفته.

و چه قدر دکتر شریعتی عزیز قشنگ گفته:

دنیا را بد ساخته اند کسی را که دوست میداری تورا دوست ندارد و کسی که دوستت میدارد تو دوستش نداری و کسی که دوستش داری و او هم تورا دوست دارد به رسم دنیا به هم نمی رسند